MINISTRANCI NSJ ŚREM

Idź do spisu treści

Menu główne

Nasi patroni





Św. Stanisław Kostka urodził się w 1550r. w Rostkowie w Polsce.
Jest patronem Polski, ministrantów, polskich dzieci i młodzieży.
Jego wspomnienie obchodzone jest 13 listopada w Kościele katolickim na świecie, a w Kościele katolickim w Polsce 18 września. Zmarł 15 sierpnia 1568r. w Rzymie. Został beatyfikowany w 1602r. przez papieża Pawła V, a kanonizacja odbyła się 31 grudnia 1726r. przez Benedykta XIII. Dekret kanonizacyjny wydał papież Klemens XI.




Św. Jan Bosko urodził się 16 sierpnia 1815r. w Becchi we Włoszech. Jest patronem wszyskiech praktykantów, uczniów, studentów, młodzieży, redaktorów, wydawców i miasta Oświęcim. Jego wspomnienie obchodzone jest 31 stycznia. Jego miejsce kultu to Bazylika Maryi Wspomożycielki w Turynie. Zmarł 31 stycznia 1888r. w Turynie. Został beatyfikowany 2 czerwca 1929r. przez papieża Piusa XI, a kanonizowany 1 kwietnia 1934r. przez Piusa XI.


Św. Jan Berchmans urodził się 13 marca 1599r. w Diest w Flandrii. Był jezuitą. Ukończył kolegium jezuickie w Mechelen, nie dożył jednak święceń kapłańskich. Zmarł w wieku 22 lat. Ciało jego spoczywa w Rzymie, a jego serce znajduje się w kościele Jezuitów w Leuven. Zasadą życia św. Jana było: "Czyń co czynisz" oraz "Najdoskonalszą rzeczą jest zacząć od najmniejszych rzeczy". Jest patronem wspólnot ministranckich. Wraz ze św. Alojzym jest patronem młodzieży studiującej. Jan Berchmans został beatyfikowany przez papieża Piusa IX w 1865, kanonizowany przez Leona XIII w 1887. Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim, po reformie liturgicznej Soboru watykańskiego II, obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci.W diecezjach obrządku łacińskiego obchody przypadają nadal 26 listopada

Św. Dominik Savio został ochrzczony w dniu narodzin. Jego rodzicami byli: Karol Savio – rzemieślnik i Brygida Gajato. Dominik uczęszczał do szkółki prowadzonej przez miejscowego proboszcza, a potem do szkoły w Castelnuovo d`Asti. Już w wieku 5 lat służył do Mszy Świętej. Znaczna odległość do kościoła oraz trudne warunki pogodowe nie przeszkadzały mu w posłudze oraz modlitwie. Zapytany czy nie boi się chodzić sam tak daleko, odpowiedział: „Nie jestem sam. Jest ze mną Najświętsza Maria Panna i mój Anioł Stróż.” Dnia 8 kwietnia 1849 r. w Wielkanoc przyjął pierwszą Komunię Świętą. Ze strony księdza proboszcza był to akt odwagi, gdyż w owych czasach panowało przekonanie, że do sakramentów pokuty i ołtarza należy dopuszczać w wieku znacznie późniejszym. Dominik Savio pewnego dnia po generalnej spowiedzi i po Komunii Świętej napisał akt ofiarowania się Matce Bożej Niepokalanej i złożył go na jej ołtarzu: „Maryjo, ofiaruję Ci swoje serce. Spraw, aby zawsze było twoim. Jezu i Maryjo bądźcie zawsze moimi przyjaciółmi. Błagam Was, abym raczej umarł, niż bym miał przez nieszczęście popełnić choć jeden grzech.” W wieku 12 lat został przyjęty przez św. Jana Bosko do oratorium na Valdocco. W 1856 wraz z kilkoma przyjaciółmi założył Towarzystwo Niepokalanej, grupę chłopców zaangażowanych w młodzieńczy apostolat dobrego przykładu. Dominik był znany w Oratorium jako osoba gorliwie praktykująca i nie zaniedbująca okazji do modlitwy. Otrzymał dar kontemplacji, ekstazy i inne nadprzyrodzone dary. Późną jesienią 1856 roku, Dominik Savio zaczął chorować. Jan Bosko wezwał lekarza, który stwierdził bardzo zaawansowaną chorobę płuc. Kiedy Dominik żegnał Jana Bosko i kolegów, ze łzami w oczach powiedział: „Ja już tu nie wrócę.” – tak też się stało. Męczył się jeszcze kilka miesięcy. 9 marca 1857 roku, zaopatrzony Sakramentami Świętymi, kiedy ojciec czytał mu modlitwy o dobrą śmierć, chłopiec zawołał: „Do widzenia, ojcze! Do widzenia! O, jakie piękne rzeczy widzę!”, po czym zmarł. Jest patronem dzieci i młodzieży, ministrantów, matek w stanie błogosławionym (szczególnie w ciąży zagrożonej) oraz małżeństw starających się o potomstwo.

Św. Alojzy Gonzaga urodził się 9 marca 1568 w Castiglione delle Stiviere koło Mantui w Lombardii, zmarł 21 czerwca 1591 w Rzymie – jeden z najmłodszych kanonizowanych jezuitów, obok św. Stanisława Kostki i św. Jana Berchmansa.
Został kanonizowany przez Benedykta XIII w 1726.

Pochodził z książęcej rodziny. Był paziem na dworach w Mantui i Florencji oraz Hiszpanii
. Wbrew woli rodziny wstąpił do Towarzystwa Jezusowego.
W 1585 roku rozpoczął nowicjat. Zmarł nie doczekawszy święceń w wieku 23 lat, opiekując się chorymi w czasie panowania dżumy w Rzymie.
Jego wspomnienie liturgiczne jest w dniu jego śmierci - 21 czerwca.

W ikonografii przedstawiany jest w habicie jezuickim, białej komży z szerokimi rękawami bez szlaków. Jego atrybutami są krzyż, białe lilie, mitra książęca i trupia czaszka
.



Św. Tarsycjusz pochodzi z inskrypcji papieża Damazego, który przewodził chrześcijańskiej gminie w Rzymie, najpóźniej 100 lat po męczeńskiej śmierci Tarsycjusza. Święty wolał umrzeć z rąk pogańskiej rozzłoszczonej gawiedzi, niż oddać im niesiony przez siebie pod płaszczem Najświętszy Sakrament. Papież Damazy porównuje go do św. Szczepana, być może wskazując na podobieństwo śmierci – przez ukamienowanie czy tytułu diakona. Był prawdopodobnie akolitą, należał do otoczenia papieża Stefana I. Wspominamy go 15 sierpnia.

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego